شايد به ذهن كسى نرسد كه جواد بديع زاده هنرمند بزرگ عرصه موسيقى فرزند «آقا سيد رضا بديع كاشانى/بديع المتكلمين» روحانى مشروطه خواه باشد كه به سيد انارى شهرت داشت. سيد انارى واعظ معروفى بود كه صدايى خوش داشت و بر منبر شعر ميخواند. در زمانى هم كه ممنوع المنبر شده بود، انار و ديگر ميوه ها را در جوال مى ريخت و با الاغ در كوچه پس كوچه ها مى گشت و به بهانه فروش انار با همان صداى خوش و مؤثر، پيام هاى مهيج آزادى خواهى سر مى داد.
جواد در سال ۱۲۸۰ در چنين خانواده اى چشم به جهان گشود و پدرش كه به تمام گوشه هاى آواز ايرانى مسلط بود، از كوچكى فرزندش را به مجالس وعظ و روضه خوانى خود مى برد تا با شيوه آوازخوانى مذهبى آشنا شود. بديع المتكلمين با تسلط كافى بر رديف موسيقى ايرانى، پسر خود را نيز به فن آواز موذنى و روضه خوانى و تعزيه آشنا كرد. بدين ترتيب جواد از تجربيات پدر و نيز دايى خود «ميرزا يحيى سعيد واعظين» كه او هم از واعظان خوش صداى زمان خود بود، استفاده نمود و به فراگيرى گوشه ها و رديف هاى موسيقى دستگاهى ايران پرداخت. شايد پدر در اين انديشه بود كه از پسر جانشينى براى خود بسازد. ولى فرزند بعدها راه ديگرى را برگزيد.
جواد بديع زاده دوران تحصيلات ابتدايى را در مدرسه تدين گذراند و تحصيلات متوسطه را به ترتيب در مدارس آليانس فرانسوى ها واقع در خيابان اكباتان (ملت) و دبيرستان داراالفنون به پايان برد. بعد از اتمام دوره تحصيلات متوسطه از دبيرستان دارالفنون براى چند سالى مشغول به كار مترجمى زبان فرانسه و منشى گرى تجارتخانه هاى آن زمان گرديد، تا آن كه در سال ۱۳۰۴ شمسى به استخدام مجلس شوراى ملى در آمد-
«جواد بدیع زاده» در خاطراتش می نويسد:
«اسماعیل مهرتاش» چند آهنگ فكاهی با اشعار خودمانی كه زبان حال مردم بود ساخته بود و به من پيشنهاد كرد بخوانم. من وحشت داشتم از خواندن آنها، زيرا می دانستم مورد ملامت دوستان و موسيقی شناسان قرار می گيرم و بر من خرده می گیرند. بالاخره با استدلال و مقداری جر و بحث و تشويق با «ابوالحسن صبا» برای خواندن آنها آماده شدم.
بيشتر اشعار اين سبک را «سيد غلامرضا روحانی» نويسنده طنزپرداز مجلات «نسيم شمال» و «توفيق» با امضای مستعار «نمكدان» می نوشت. اما نكته جالبی كه نظر خيلی از صاحب نظران موسيقی است اين است «جواد بدیع زاده» را شروع كننده سبک خوانندگان پاپ در ايران می دانند. وی با دليری به قالبهای سنتی تاخت و خيلی از آنها را شكست و ريتم هايی را ارائه نمود كه در سالهای بعد به طور اخص به موسيقی پاپ ختم شد. دقت كنيد كه متن ها صد در صد ايرانی بودند و نواها هم ايرانی بود، اما شباهت هايی بين سبک «جواد بدیع زاده» و سبک های غربي مثل «تانگو» وجود داشت. مثلا «جواد بدیع زاده» ترانهای دارد به نام «يه ياری دارم خيلی قشنگه» که توسط «هوشمند عقيلی» بازخوانی شده است. اين ترانه نمونه كاملی از سبک «تانگو» منتها در «شور» ايرانی است. از بهترين آثار «جواد بدیع زاده» در اين سبک می توان به «دست ننم درد نكنه»، «گل پونه نعناع پونه»، «آلاگارسون»، «ماشين مشدی ممدلی»، «داد از كرايه خونه»، «يكی يه پول خروس» و «زال زالزالكه» نام برد...یادش همیشه بخیر ....روحش شاد
جواد در سال ۱۲۸۰ در چنين خانواده اى چشم به جهان گشود و پدرش كه به تمام گوشه هاى آواز ايرانى مسلط بود، از كوچكى فرزندش را به مجالس وعظ و روضه خوانى خود مى برد تا با شيوه آوازخوانى مذهبى آشنا شود. بديع المتكلمين با تسلط كافى بر رديف موسيقى ايرانى، پسر خود را نيز به فن آواز موذنى و روضه خوانى و تعزيه آشنا كرد. بدين ترتيب جواد از تجربيات پدر و نيز دايى خود «ميرزا يحيى سعيد واعظين» كه او هم از واعظان خوش صداى زمان خود بود، استفاده نمود و به فراگيرى گوشه ها و رديف هاى موسيقى دستگاهى ايران پرداخت. شايد پدر در اين انديشه بود كه از پسر جانشينى براى خود بسازد. ولى فرزند بعدها راه ديگرى را برگزيد.
جواد بديع زاده دوران تحصيلات ابتدايى را در مدرسه تدين گذراند و تحصيلات متوسطه را به ترتيب در مدارس آليانس فرانسوى ها واقع در خيابان اكباتان (ملت) و دبيرستان داراالفنون به پايان برد. بعد از اتمام دوره تحصيلات متوسطه از دبيرستان دارالفنون براى چند سالى مشغول به كار مترجمى زبان فرانسه و منشى گرى تجارتخانه هاى آن زمان گرديد، تا آن كه در سال ۱۳۰۴ شمسى به استخدام مجلس شوراى ملى در آمد-
«جواد بدیع زاده» در خاطراتش می نويسد:
«اسماعیل مهرتاش» چند آهنگ فكاهی با اشعار خودمانی كه زبان حال مردم بود ساخته بود و به من پيشنهاد كرد بخوانم. من وحشت داشتم از خواندن آنها، زيرا می دانستم مورد ملامت دوستان و موسيقی شناسان قرار می گيرم و بر من خرده می گیرند. بالاخره با استدلال و مقداری جر و بحث و تشويق با «ابوالحسن صبا» برای خواندن آنها آماده شدم.
بيشتر اشعار اين سبک را «سيد غلامرضا روحانی» نويسنده طنزپرداز مجلات «نسيم شمال» و «توفيق» با امضای مستعار «نمكدان» می نوشت. اما نكته جالبی كه نظر خيلی از صاحب نظران موسيقی است اين است «جواد بدیع زاده» را شروع كننده سبک خوانندگان پاپ در ايران می دانند. وی با دليری به قالبهای سنتی تاخت و خيلی از آنها را شكست و ريتم هايی را ارائه نمود كه در سالهای بعد به طور اخص به موسيقی پاپ ختم شد. دقت كنيد كه متن ها صد در صد ايرانی بودند و نواها هم ايرانی بود، اما شباهت هايی بين سبک «جواد بدیع زاده» و سبک های غربي مثل «تانگو» وجود داشت. مثلا «جواد بدیع زاده» ترانهای دارد به نام «يه ياری دارم خيلی قشنگه» که توسط «هوشمند عقيلی» بازخوانی شده است. اين ترانه نمونه كاملی از سبک «تانگو» منتها در «شور» ايرانی است. از بهترين آثار «جواد بدیع زاده» در اين سبک می توان به «دست ننم درد نكنه»، «گل پونه نعناع پونه»، «آلاگارسون»، «ماشين مشدی ممدلی»، «داد از كرايه خونه»، «يكی يه پول خروس» و «زال زالزالكه» نام برد...یادش همیشه بخیر ....روحش شاد
Inga kommentarer:
Skicka en kommentar